Co do “Alicji” jednak nie miałbym tylu obiekcji. Po pierwsze dlatego, że nie jest to w zasadzie ekranizacja książek Carrolla, ale ich kontynuacja. To prawda, pojawia się tam mnóstwo postaci z powieści (choć nie wszystkie - mnie brakowało “pieprznej” księżnej z paskudnym dzieckiem na ręku), ale wpisują się one zgrabnie w dotychczasową “ikonografię” książek o Alicji, której źródłem są ryciny Tenniela (inna sprawa, że uważam je za nieudane). Myślę więc, że niebezpieczeństwa nie ma. Kocham Alicję i uwielbiam Burtona, a tutaj spotkali się oni w bardzo udany sposób. A na powrót do książkowej Krainy Czarów znów nachodzi mnie ochota!